Waar gaat dit over?

Harp het instrument dat in mijn kinderlijke fantasie het instrument van de goden was. Ik begreep niet wat goden waren. Ik wist niet wat een harp was. Maar die klank was iets waar ik verliefd op was. Er was maar een doel Harp spelen. Ik had geen flauw benul met mijn 8 jarig koppie. Mijn moeder wist er wel raad mee. Ga jij eerst maar eens naar de muziekschool. Dat kend ik wel. Mijn oudste broer deed dat ook en moest iedere woensdag naar zangles. Leerde de liederen van de nederlandse glorie. Daarna mocht hij piano gaan spelen. Daar had ik niet zo'n zin en mijn moeder ten einde raad zocht een alternatief. De belofte luidde als je eerst gitaar leert spelen kan je daarna altijd nog harp gaan spelen. Ok, ik was zover, meer viel er niet te bereiken. Op naar de muziekschool in Haarlem. In een klein klasje van drie leerlingen bij Wim Pfister. Muziekschool Toonkunst aan de gracht met Piet Vincent die door de gangen marcheerde. Hij was de directeur.

De gitaren

Mijn vader had een kennis die een gitaar had, daarmee zou het beginnen. Ik mocht dat ding lenen. toen die kwam ontbraken de snaren en hij rook erg muf. Vermoedelijk had die jaren in zijn rubberlinnen hoes in een box gestaan. toen de eerste schrik eraf was en het instrument geuid ging produceren ging ik er mee op les. Dat duurde maar een keer, want op dat brandhout kon niet gespeeld worden. Er moest dus een echte gitraar komnen. Een studie gitaar van spaanse makelij werd aangeschaft bij muziekhandel Alphenaar in Haarlem. Juan Cortes, ik zal die naam nooit vergeten. Een instrument van wat kleiner formaat voor een kind hanteerbaar dus. Het is veel bespeeld heeft vele klappen en stoten gehad en uiteindelijk is hij gesneuveld, gewoon zijn nek gebroken. Onherstelbaar is hij uiteindelijk hoe wreed ook opgegaan in rook.

Aan de slag jaren studeren, oefenen en mijn familie tot wanhoop drijvend, maar het lukte. Ik bleef volhouden en kwam iedere week op les. De gitaar als een rugzak op mijn rug op de fiets door weer en wind op woensdagen zaterdagen en vrijdagen in de loop der jaren, maar altijd bij Wim Pfister. Totdat de vorderingen zo waren dat er een mooie gitaar moest komen. Dat werd dan de Hanika die ik nu nog steeds bespeel.

Levensloop

De gitaar stond aanvankelijk altijd binnen handbereik in zijn koffer, klaar om bespeeld te worden. Later toen ik zelf kinderen kreeg werd dat wat moeilijker en verdween de gitaar langzaam naar een andere kamer buiten het directe bereik van de peuters. Tijdens mijn studentetijd in Amsterdam had ik nog steeds les bij Wim Pfister in Amsterdam in de Bachstraat aan het Conservatorium van Amsterdam. Dan ging ik met de kist op het stuur van de fiets van de Amsteldijk naar de minervabuurt achter het gebouw van wat toen nog de sociale verzekeringsbank was. De gitaar kwam al die jaren overal, vaak ging hij mee op vakantie in de auto. En echt zachtzinnig werd die niet behandeld. maar wel altijd gepoetst. De achterzijde met zijn mooie flammende patronen in het donkerbruine hout werd beschadigd door de knopen van de colberts die er tegenaan kwamen. De centrale verwarming droeg haar steentje bij en zorgde voor wat scheuren in het voorblad. Ooit viel hij om van zijn standaard door het stofzuigen in de kamer. Jammerlijk was het draaiwerk van de hals gebroken en hing dat aan zes slappe draadjes langs de gitaar. De plaatselijke muziekhandelaar in Huizen wist er raad mee en repareerde het.

Allengs bekroop het gevoel mij dat er meer moest gaan gebeuren en het leek mij aardig dat bij de bouwer te laten doen. Ik liep van Hampe, naar Alphenaar, naar Gitarra Buena. In Duitsland in de omgeving waarvan ik wel wist dat hij daar vandaan kwam belde ik in publike telfooncellen naar iedereen die in het telefoonboek stond als H. Hanika. Nooit gevonden, het ontwikkelde wel mijn Duits. Hampe wilde onder geen beding het adres van Hanika onthullen, en Gitarra Buena ook niet. Teneinde raad liet ik de gitaar bij Gitarra Buena repareren, door een onbekende reparateur. Onpersoonlijker kon het niet. Het duurde ook nog eens meer dan drie maanden, wat mij het ergste deed vrezen voor de rekening. Ik heb er nooit een goed gevoel aan over gehouden.

Internet bracht na 1996 uitkomst en op een zekere dag kreeg ik een hit op Google. Ja dat was de oplossing. De laatste reparatie was niet fantastisch en de klank was niet zuiver door slijtage van de hals. Het zou een mooie zaak zijn als Helmuth Hanika dit instrument zelf onder handen kon nemen.

In 2009 ging de gitaar mee in de caravan en stopte ik in de buurt van Neurenberg. Met een tomtom was ik zo op de plek van de Hanika's. Een gewoon woonhuis met bedrijf annex. Ik trok de stoute schoenen aan en ging gewoon langs met gitaar om deze te laten zien. De zoon van de bouwer, Armin deed mij open en ontving mij en mijn Resi vriendelijk. We bekeken de fabriek en de gitaar. Voor een paar tientjes werden een aantal zaken keurig hersteld. Armin zei mij de vogende vakantie vooraf een afsoraak te maken, de gitaar af te leveren en dan op vacantie te gaan om dan op de terugweg de gitaar weer op te halen. Dat was niet aan dovemansoren.

2012

De gitaar dateert van 1962. Een instrument van 50 jaar oud ging terug naar de bouwers. Armin Hanika en Andreas (Andy) Stroedel en Marion Hanika ontvingen ons op september 2012 in Baiersdorf. Het instrument zou een totale revisie ondergaan. Een nieuw draaiwerk was noodzakelijk, ook al zou dat betekenen dat de oude parelmoeren uitgevijlde knoppen niet terug zouden kunnen komen. De hals zou worden gevlakt, fretten vernieuwd, Het bovenblad werd bekleed en de barsten zouden allemaal worden gerestaureerd. Het hele instrument werd ontlakt van de oorspronkelijke lak uit 1962 (nog met alle tegenwoordig verboden vluchtige nitraten) Het bovenblad zou worden geschuurd en opnieuw mat gelakt. Daarna zou de lak opnieuw worden aangebracht in vele lagen.

6 okotber 2012

Het is zover: nauwelijks kan ik wachten. Prachtig ziet hij eruit, ik ben te zenuwachtig om goed te spelen, maar de eerste impressie is fenomenaal. Betalen hoeft niet direct, er heerst een zeer groot vertrouwen in mijn betrouwbaarheid, Laat alleen je rijbewijs even kopieren. We doen dat en vergeten daarna natuurlijk het rijbewijs. Die moeten we de volgende dag opnieuw komen halen.